لبخندها فسردپیوندها گسستآوای لای لای زنان در گلو شكستگلبرگ آرزوی جوانان بخاك ریختجغد فراق بر سر ویرانه ها نشستاز خشم زلزله-پوپك،شكسته بال بصحرا پرید و رفتگلبانگ نغمه در رگ نای شبان فسردهر كلبه گور شود

آشفته دلان را هوس خواب نباشد شوری که به دریاست به مرداب نباشد هرگز مژه برهم ننهد عاشق صادق آنرا که به دل عشق بود خواب نباشد در پیش قدت کیست که از پا ننشیند یا زلف تو را بیند و بیتاب نباشد چشمان